ମଣିଷ(ରବି ସିଂ)

ମଣିଷକୁ ଥରେ ପଢ଼ପଢ଼,           
ମଣିଷ ଠାରୁ କେ ଅଛି ବଡ,         
ମଣିଷ ତ ବଡ଼ ଗ୍ରନ୍ଥ କିତାବ, 
ସାରା ଦୁନିଆର କାରିଗର  ।

ମଣିଷକୁ ଥରେ ପଢ଼ ପଢ଼
ସୁନା ଋପା ହିରା ନୀଳା ମୋତି,
ଆଣିଛି ମଣିଷ ମେହନତି,
ତାଡିଛି ପଥର କାଟିଛି କୋଇଲା,
ଚୁରି ବାର ବାର  ମେରୁ ହାଡ଼  ।

ମଣିଷକୁ ଥରେ ପଢ଼ ପଢ଼
ଉଆସ ନଅର  ରାଜବାଟୀ,
ତୋଳିଛି ମଣିଷ ବେଠି ଖଟି,
ଏଇ ରାଜଧାନୀ ସଚିବାଳୟର,
ପ୍ରତିଟି ଇଟାର ଯେତେ ଯୋଡ଼  ।

ମଣିଷକୁ ଥରେ ପଢ଼ ପଢ଼
ରକତେ ଗୋଳାଇ ଚୁନବାଲି,
ମୁଣ୍ଡର ଝାଳକୁ ତୁଣ୍ଡେ ମାରି,
ମୁଠାଏତ ଚୁଡ଼ା ପିଠିରେ କୋରଡ଼ା,
ଯତନ ନଗର କେତେ ବଡ଼  ।

ମଣିଷକୁ ଥରେ ପଢ଼ ପଢ଼
ରତ୍ନାକର ତଳେ ବୁଡ଼ିବୁଡ଼ି,
ମଣିଷ ଆଣିଛି ରତ୍ନଚୁଡ଼ି,
ପ୍ରୁଥିବୀ ମାଆର  ହାତେ ପିନ୍ଧାଇଛି,
ଫୁଟାଇଛି କେତେ ଫୁଲ କଢ଼।

ମଣିଷକୁ ଥରେ ପଢ଼ ପଢ଼
ସେ ମଣିଷ ଆଉ କେହିନୁହଁ,
କାହିଁକି ଶୁଖିଛି ତାର ମୁହଁ,
ଆଖି ତାର କିଆଁ ଲୁହ ଛଳଛଳ,
ଗଣି ହୋଇଯାଏ ଛାତି ହାଡ଼।

ମଣିଷକୁ ଥରେ ପଢ଼ ପଢ଼
ଏଇ କଥାର ତ କଇଫତ,
ତୁମେ ହିଁ ଦେବରେ ଅଲବତ,
କୁଟା ଖଣ୍ଡକୁ ଦିଖଣ୍ଡ କରେନି,
ନିତି ନୂଆ ନୂଆ ଗାଡି ଚଢ଼  ।

ମଣିଷକୁ ଥରେ ପଢ଼ ପଢ଼
ଖଟିଖିଆ ଆଉ ଲୁଟିଖିଆ,
ଦୁଇଟି ଜାତିର ଏ ଦୁନିଆ,
ହୋଇଛି ଦି ଫାଳ ହୋଇଛି ପ୍ରବଳ,
ଝଂଜା ତୋଫାନ ବାଲି ଝଡ଼  ।

ମଣିଷକୁ ଥରେ ପଢ଼ ପଢ଼
ମଣିଷ ଜାଗିବ ବୋଲି ଡରି,
ପୋଷୁଛ ପୋଲିସ ମିଲିଟାରୀ,
କରିଅଛ ତାକୁ ହତିଆର ହରା,
ଛାତି ତଳେ ତାର ନିଆଁ ରଡ   ।

ମଣିଷକୁ ଥରେ ପଢ଼ ପଢ଼
ମଣିଷ ଖୋଲିଲେ ତା ନୟନ,
ହେବ ଅ ରାତିର ଅବସାନ,
ଭେଉ ତୋଳି ତାର ପତାକା ଉଡ଼ିବ,
ଲାଲ ରଂଗ ତାର  ଭାରି ଗାଢ଼  ।

ମଣିଷକୁ ଥରେ ପଢ଼ ପଢ଼
ରକତ ସାଗରୁ ଉଠେ ରବି,
ଶୁଭେ ସକାଳର ଭଇରବି,
ରକତପାତକୁ ଡରେନା ମଣିଷ,
ବରମାଗି ଜାଣେ ଦେଇ ମାଡ଼  ।

ମଣିଷକପ ଥରେ ପଢ଼ ପଢ଼
ମଣିଷ ନୁହେଁ ତ ଦୁରୂବଳ,
ଯାଣିଥାଅ ତମେ କୁରୂବଳ,
ନାଆଁଟି ତାହାର ନରନାରାୟଣ,
ମଣିଷ ଜାତିକୁ ହାତଯୋଡ଼  ।

ମଣିଷକୁ ଥରେ...

©ଵିପ୍ଳଵୀ କଵି ରଵି ସିଂ